13 marca na naszym niebie pojawi się kometa C/2011 L4 (PanSTARRS). Będzie ją można jednak zobaczyć z powierzchni Ziemi tylko przy bezchmurnym niebie. Dlatego też dobrym rozwiązaniem dla osób, które nie chcą przegapić tego widowiska jest… wykupienie biletu na samolot ;)

Po kilku “chudych latach” wszyscy mamy ogromne nadzieje, że zapowiadane komety C/2011 L4 (PANSTARRS) i C/2012 S1 (ISON) będą jasnymi i bardzo ciekawymi zjawiskami. Poza nimi czeka nas jeszcze kilka innych ciekawych komet. Przegląd opracowany przez Piotra Guzika podajemy poniżej.

Na początku maja, maksimum swojej aktywności osiąga utworzony przez sławną kometę Halleya rój Eta Aquarydów. Orbita kometa Halley'a przecina się z orbitą Ziemi w dwóch miejscach. Materiał pozostawiony przez kometę w jednym z tych miejsc daje meteory z roju Eta Aquarydów, a w drugim z roju Orionidów.

Naukowcy postanowili dokładnie przyjrzeć się komecie 17P/Holmes, która w październiku 2007 roku, podczas zbliżenia się do Słońca, bardzo gwałtownie pojaśniała.

Kometa C/2006 VZ13 (LINEAR) sprawiła miłą niespodziankę i jest kilka razy jaśniejsza od oczekiwań, dzięki czemu można ją podziwiać nawet przez niewielką lornetkę. Odkryta w listopadzie ubiegłego roku kometa C/2006 VZ13 miała być ciałem średnio atrakcyjnym nawet dla zaawansowanych miłośników astronomii.

Eta Aquarydy są aktywne każdego roku w okresie od 19 kwietnia do 28 maja. Nazwa roju meteorów pochodzi od nazwy gwiazdozbioru Wodnika (łac. Aquarius) z którego "promieniują", czyli posiadają tam swój radiant. Rój ten powstał na skutek przelotów w okolicy Słońca jednej z najsłynniejszych komet - komety Halleya.

Jedną z komet z rodziny Jowisza jest kometa Tempel 1, która posiada formalne oznaczenie jako 9P/Tempel 1. Porusza się ona po orbicie eliptycznej wokół Słońca. Nazwa tej komety pochodzi od nazwiska niemieckiego astronoma Ernsta Tempela, który w obserwatorium w Marsylii odkrył ową kometę wiosną roku 1867. Ernst Tempel zauważył ją, gdyż w swoim orbitalnym ruchu zbliżyła się do Ziemi do odległości 0,57 jednostek astronomicznych.

Kometa McNaught C/2006 P1 została odkryta 7 sierpnia 2006 roku przez australijskiego astronoma Roberta McNaughta.

Kometa Lovejoy (C/2007 E2) została odkryta 15 marca 2007 roku przez Australijczyka Terry'ego Lovejoya. Jest ona pierwszym ciałem tego typu odkrytym przy pomocy amatorskiego aparatu cyfrowego (Canona 350D z zamontowanym obiektywem o ogniskowej 200 mm).

Kometa C/2007 F1 (LONEOS) została odkryta odkrył 19 marca zespół badawczy obserwatorium Lowell'a. Na podstawie ponad stu obserwacji wyznaczono jej orbitę i efemerydy. Odkryto ją jako obiekt 19 wielkości gwiazdowej.

Kometa C/2006 VZ13 (LINEAR) została odkryta w listopadzie 2006 roku w programie LINEAR. Nie jest ona nadzwyczajnie aktywna i można ją obserwować za pomocą lornetki w okolicach północnego bieguna nieba.

Kometa C/2006 A1 (Pojmanski) została odkryta w nocy z 1 na 2 stycznia 2006 roku przez Grzegorza Pojmańskiego z Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Warszawskiego przy użyciu automatycznych teleskopów umieszczonych w Obserwatorium Las Campanas w Chile. Był to kolejny tego typu obiekt odkryty w projekcie ASAS.

Kometę 8P/Tuttle odkrył amerykański astronom Horace Parnell Tuttle 5 stycznia 1858 roku. Jednakże przed ustaleniem periodyczności tej komety odkrył ją już 9 stycznia 1790 roku Pierre Mechain. Podczas późniejszych jej powrotów w pobliże Słońca nie skojarzono jednak, iż chodzi o to samo ciało niebieskie. Stąd zasadniczo ma ona dwóch odkrywców, ale nazwa jej pochodzi od drugiego. Orbita komety ma kształt elipsy. Jej peryhelium znajduje się w odległości 1,02 j.a., aphelium zaś 10,37 j.a. od Słońca.

Kometę 2P/Encke odkrył 17 stycznia 1786 r. Pierre'a Méchain. Odkrywcy udało się ją zaobserwować ponownie 19 stycznia, po czym ze względu na małą odległość od Słońca kometa została zagubiona. Okres obserwacji był zbyt krótki, aby wyznaczyć orbitę komety. Po raz drugi kometę "odkryła" Caroline Herschel w 1795 r. Również wtedy obserwowano ją stosunkowo krótko i ponownie nie zauważono, że jest ona kometą okresową.